Onderstaand is een synopsis van het artikel: Gaming the system; What higher education can learn from multiplayer online worlds, door J. C. Herz.
In het artikel staat centraal dat onderwijsmethoden tegenwoordig best een aantal bruikbare zaken zou kunnen afkijken van computergames. Belangrijkste punt dat wordt aangehaald is het feit dat het onderwijs al sinds jaar en dag vast zit in het 'from one to many'-principe, waarbij de docent in zijn eentje tegenover een grote groep staat, in zijn poging om zijn kennis over te dragen.
Interessant punt dat de auteur aanhaalt is dat studenten tegenwoordig in staat zouden moeten zijn om hun vorderingen en bereikte zaken op een bepaalde manier met hun medestudenten zouden moeten kunnen delen, zodat deze er ook direct profijt van zouden hebben. Leren wordt zo meer een communitygebeuren, in plaats van het eerdergenoemde principe met de enkele docent.
Ik ben het grotendeels eens met de auteur, niet in het minst omdat ik heb deelgenomen aan een dergelijke werkvorm al in rudimentaire vorm, tijdens mijn Informaticalessen op de middelbare school. Hierin stond het voor iedereen beschikbaar stellen van je vorderingen plus het geven van feedback hierop centraal. Het is een werkwijze die naar mijn mening studenten stimuleert het beste uit zichzelf te halen, mits ze in de eerste instantie al voldoende gemotiveerd zijn.
Mijn stelling bij dit artikel is:
De oude, alwetende docent is anno 2007 overbodig. Het nieuwe leren is een zelfstandig communitygebeuren, waarin de deelnemers ten allen tijde toegang hebben tot de op te nemen stof, de bijbehorende opdrachten en de vorderingen van alle deelnemers hierin.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten